Jurisprudentie Verdrag van Istanbul

31 juli 2018

• Hof Den Bosch verwijst naar art. 31 Verdrag van Istanbul (9 december 2025)
• Opnieuw verwijzing door EHRM naar Verdrag van Istanbul (2025) 
  Trefwoorden: ex-partnergeweld, beoordeling bepaalde vormen van geweld als systematisch, psychisch geweld.
• Europees Hof voor de Rechten van de Mens 23 januari 2025. Niet vervullen zg echtelijke plichten (seks) door vrouw geen geldige reden voor echtscheiding – strijd met art 8 evrm
• Rechtbank Gelderland 20 december 2024 ECLI:NL:RBGEL:2024:9305 Rechtbank betrekt verdrag van Istanbul bij de, 2025 beoordeling van de verzoeken over het gezag en de zorgregeling (r.o. 2.7 en 2.8). De rechtbank bepaalt, ondanks negatief advies van de Raad voor Kinderbescherming,  dat de moeder voortaan alleen het gezag zal uitoefenen. De zorgregeling voor twee van de drie kinderen wordt op advies van de Raad en op verzoek van de kinderen uitgebreid naar een heel weekend om de twee weken van vrijdag na school tot maandag naar school bij de vader, waardoor contactmomenten van de vader met de moeder, en dus kans op (verbaal) geweld door worden beperkt.
• Rechtbank Zeeland-West-Brabant november 2024. Kinderrechter past ambtshalve Verdrag van Istanbul toe bij Onder Toezicht stellen kinderen (artikel 18 lid 1).
• Rechtbank Oost-Brabant oktober 2023  eigen bijdrage slachtoffers in strijd met art. 57 Verdrag van Istanbul
• Eerste uitspraak EHRM (februari 2023) met verwijzing naar Verdrag van Istanbul en GREVIO: art. 8 EVRM geschonden.
• Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 7 juli 2022 ECLI:NL:GHARL:2022:6086 Het Verdrag van Istanbul staat niet in de weg aan het verlenen van vervangende toestemming tot erkenning ven een kind. Het Verdrag ziet vooral op gezag en omgang.
• Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 23 december 2021, ECLI:NL:GHARL:2021:11968 samenvatting in de jurisprudentierubriek. Ariane Hendriks schreef een annotatie.
• Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 4 november 2021, samenvatting, ECLI:NL:GHARL:2021:10347
• Gerechtshof Arnhem Leeuwarden 10 juni 2021 ECLI:NL:GHARL:2021:5781
  Hof bevestigt beschikking rechtbank waarin verzoek van de man tot omgang met zijn drie kinderen en erkenning van het jongste kind is afgewezen vanwege geweld van de man tegen ex-partner.. Het Hof gaat in de beschikking in op de verplichtingen doe voor de Nederlandse rechter voortvloeien  uit het Verdrag van Istanbul:  “de veiligheid van de ouder en het kind zal centraal moeten staan bij de beslissing of een omgangsregeling in het belang van het kind is. Voor het hof betekent dit dat het bij de beslissingen in deze zaak er rekening mee zal houden dat de rechten en de veiligheid van de vrouw en de kinderen gewaarborgd zijn.”
• Gerechtshof Arnhem Leeuwarden 21 januari 2021 ECLI: NL:GHARL:2021/771
  Huiselijk geweld is een factor waarmee de rechter rekening moet houden bij beslissingen over gezag en omgang. Verdrag van Istanbul.
• Rechtbank Noord Holland 10 juli 2019, zaaknr. C/15/284401 / FA RK 19-557 en C/15/284403 / FA RK 19-558 niet gepubliceerd
  Op verzoek van de Raad voor de Kinderbescherming is het gezag van de moeder over beide kinderen, die al uit huis waren geplaatst beëindigd. De rechtbank vindt het niet nodig om het de bepleitte NIFP rapport te laten opstellen. Rechtbank stelt de belangen van de minderjarige kinderen voorop, gelet op de artikelen 3 en 20 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Beroep van de moeder op het Verdrag van Instanbul kan volgens rechtbank niet slagen, omdat de onderhavige verzoeken zien op de toekomst van de kinderen en staan klos van de belangen die door het Verdrag van Istanbul worden beschermd.
• Gerechtshof Amsterdam 29 mei 2018, zaaknr. 200.209.859/01 niet gepubliceerd
  Eiseres en verweerder hebben een relatie gehad waaruit een zoon is geboren, waarna de relatie is verbroken. Beide ouders zijn, overeenkomstig verzoek van de vader, door de rechtbank gezamenlijk belast met gezag. Kind is uit huis geplaatst in een pleeggezin.
  Eiseres stelt dat rechtbank ten onrechte de ouders met gezamenlijk gezag heeft belast, omdat er sprake was van psychisch en lichamelijk geweld van de vader jegens de moeder.
  De Raad van de Kinderbescherming adviseert gezamenlijk gezag in het belang van het kind, wijst op psychische problemen moeder/eiseres, zonder geweld door de vader te noemen (voor zover het hof het rapport van de RvdK samenvat).
  Eiseres heeft zich beroepen op art. 31 en 45 van het Verdrag van Istanbul, maar dit niet onderbouwd en ook niet duidelijk gemaakt welke gevolgen het beroep op deze artikelen zou moeten hebben. Daarom gaat het hof hieraan voorbij (r.o.5.7). Hof Amsterdam 29 mei 2018
• Raad van State 11-01-2017, ECLI:NL:RVS:2017:19
  Gemeente Rotterdam had in mei/juni 2015 een huisverbod opgelegd aan een niet in het betreffende huis woonachtige ex-partner en het huisverbod ook verlengd.
  De rechtbank had het daar tegen ingestelde beroep gegrond verklaard. De burgemeester heeft hoger beroep ingesteld en daarbij gewezen op art. 3, 52 en 53 van Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld.
  De rechtbank had de in de Wet Tijdelijk Huisverbod opgenomen beperking strikt uitgelegd: alleen tegen wie in een bepaald huis woont, eventueel een deel van de week, kan een huisverbod worden opgelegd. Art. 53 van het Verdrag van Istanbul brengt niet met zich mee dat dit anders gelezen moet worden.  De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State is het hier mee eens en voegt er aan toe dat het Verdrag van Istanbul pas op 1 maart 2016 voor Nederland van kracht geworden, dus na het opgelegde huisverbod.
• Rechtbank Den Haag 17-06-2016, ECLI:NL:RBDHA:2016:7173
  De rechtbank werpt de vraag op of standpunt van verweerder dat (huiselijk) geweld tegen vrouwen in de privésfeer ligt en niet onder één van de gronden van artikel 1 van het Vluchtelingenverdrag nog wel houdbaar is gezien artikel 60 van het Verdrag van de Raad van Europa inzake het voorkomen en bestrijden van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld.
  De rechtbank citeert het eerste en het tweede lid van dat artikel en wijst er op dat Nederland het Verdrag op 14 november 2012 heeft ondertekend en dat nergens is gebleken dat Nederland een voorbehoud heeft gemaakt ten aanzien van artikel 60.
  Het Verdrag is op 1 augustus 2014 in werking getreden en op 1 maart 2016 voor Nederland van kracht geworden.
  Verweerder was de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie die eiseres geen verblijfsvergunning had verstrekt. Daar bracht de uitspraak geen verandering in.
  rechter: mr. N.O.P. Roché.